10:40 π.μ.
0

Οι Κινέζοι λένε πως μία εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Αν είναι έτσι, τότε η ιστορία που διηγούνται μερικές μόνο από τις εκατοντάδες φωτογραφίες-ντοκουμέντα θέλοντας να περιγράψουν τη φρίκη του πολέμου αλλά και τη γενναιότητα που γεννά η βαρβαρότητά του στις καρδιές ορισμένων ανθρώπων είναι αδύνατον να καταγραφεί.


ΤΕΧΕΡΑΝΗ

Κάθε φορά, τα άδεια από ζωή μάτια της θα «κοιτούν» μέσα στα μάτια όλων όσοι θα τη βλέπουν μέσω του YouTube να αργοπεθαίνει πεσμένη σε έναν δρόμο της Τεχεράνης, δολοφονημένη από τη σφαίρα παραστρατιωτικού οπαδού του καθεστώτος. Η 27χρονη Νέντα το μόνο που ήθελε, σύμφωνα με τον αρραβωνιαστικό της, δεν ήταν τίποτε περισσότερο από το αυτονόητο: Δημοκρατία.
Από την ημέρα που της αφαίρεσαν τη ζωή, η νεαρή Ιρανή και σε πείσμα των καθεστωτικών εξελίχθηκε σε σύμβολο της επανάστασης ενός ολόκληρου λαού, ο οποίος επί δεκαετίες διεκδικεί το δικαίωμά του στην ελευθερία. Η Νέντα μία ημέρα μετά τη δολοφονία της και κατόπιν άνωθεν διαταγών κηδεύτηκε σιωπηλά, για να μην προκληθούν νέες εντάσεις. Και τι μ’ αυτό. Ενας λαός δεν σιωπά τόσο εύκολα. Και αυτό σίγουρα δεν οφείλεται στη... συμπαράσταση που του προσφέρουν απλόχερα οι πάσης φύσεως δυτικοί «φίλοι» του.


ΤΙΕΝ ΑΝ ΜΕΝ

Αρχές Ιουνίου 1989. Ενας νέος άνθρωπος, άοπλος στέκεται ακίνητος στο κέντρο της πλατείας Τιεν Αν Μεν, μπροστά στο τανκ που προπορεύεται των υπολοίπων. Σιωπή. Επί εβδομάδες διαμαρτύρεται και αυτός μαζί με το ένα εκατομμύριο φοιτητών που ζητούν από το κομμουνιστικό καθεστώς ίσα δικαιώματα για όλους. Το τανκ προσωρινά σταματά. Ο οδηγός του άρματος προσπαθεί να τον προσπεράσει. Ο νεαρός όμως μετακινείται και του κλείνει ξανά τον δρόμο. Στέκεται πάλι μπροστά του. Δευτερόλεπτα μετά σκαρφαλώνει στον πυργίσκο. Μιλάει στο πλήρωμα. Λίγες στιγμές αργότερα κι ενώ είχε κατέβει, ο «άγνωστος επαναστάτης», όπως τον χαρακτήρισε το περιοδικό «Time», πέφτει στα νύχια των Αρχών. Η «Sunday Express», αν και πολλοί αμφισβήτησαν την εγκυρότητα του συγκεκριμένου ρεπορτάζ της, τις επόμενες ημέρες έγραψε πως ο νεαρός ήταν ο 19χρονος Wang Weilin, ένας απλός φοιτητής, ενώ το περιοδικό «Life» κατέταξε το ιστορικό ενσταντανέ στη λίστα με τις «100 φωτογραφίες που άλλαξαν τον κόσμο». Τώρα το αν και κατά πόσο τον άλλαξαν, είναι άλλο θέμα...


ΒΙΕΤΝΑΜ 1

Η 30ή Ιανουαρίου 1968 έχει καταγραφεί ως η ημέρα που οι Βιετκόνγκ ξεκινούν την Tet, τη στρατιωτική εκστρατεία τους εναντίον των Αμερικανών εισβολέων στο Βιετνάμ, αλλά κυρίως εναντίον των συμπατριωτών τους που συνέπραξαν μαζί τους. Την περίοδο εκείνη, ο φιλοαμερικανός αστυνομικός διευθυντής του Νοτίου Βιετνάμ Nguyen Ngoc Loan, εκμεταλλευόμενος την απόλυτη εξουσία του, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του προκειμένου να κρατήσει μακριά από τη Σαϊγκόν τους αντάρτες που εμπνέονταν από τα κομμουνιστικά ιδεώδη. Η σκηνή που ο Loan εκτελεί εν ψυχρώ έναν κρατούμενό του καταμεσής του δρόμου θεωρώντας τον στέλεχος των Βιετκόνγκ καταγράφηκε κυνικά από τον φακό του φωτογράφου του Associated Press Εντι Ανταμς και λίγες ημέρες αργότερα έγινε η αιτία να αλλάξει η αμερικανική κοινή γνώμη της εποχής τη στάση της και να ταχθεί εναντίον της εισβολής στην ασιατική χώρα.


ΒΙΕΤΝΑΜ 2

«Η φωτογραφία του γυμνού 9χρονου κοριτσιού που με τη σάρκα του καμένη από βόμβα ναπάλμ τρέχει ουρλιάζοντας θα είναι για πάντα χαραγμένη στη συνείδηση όσων θυμούνται τον πόλεμο στο Βιετνάμ» έγραφαν οι «New York Times» το 2000 για την εικόνα-σύμβολο της βαρβαρότητας του πολέμου. Η Phan Thi Kim Phuc μέχρι τις 8 Ιουνίου 1972 ζούσε με την οικογένειά της στο Trang Bang, ένα χωριό του Νοτίου Βιετνάμ. Ολα άλλαξαν όταν αεροσκάφη των Βιετναμέζων του νότου σε συνεργασία με τον αμερικανικό στρατό εξαπέλυσαν επίθεση στην περιοχή για να εξοντώσουν τους Βορειοβιετναμέζους που κρύβονταν. Πιλότος των Νοτιοβιετναμέζων από λάθος βομβάρδισε με ναπάλμ και το Trang Bang, με αποτέλεσμα δύο συγγενείς της Kim Phuk να χάσουν τη ζωή τους και η ίδια να τραυματιστεί σοβαρά. Αν και τη σκηνή απαθανάτισε ο φωτογράφος Nick Ut, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον αμφέβαλλε για τη γνησιότητά της.


ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ

Εμεινε στην Ιστορία ως η Revolucao dos Cravos ή Επανάσταση των Γαριφάλων. Ονομάστηκε έτσι από την κίνηση των χιλιάδων Πορτογάλων που κατέκλυσαν τους δρόμους της Λισσαβώνας λίγες μόλις ώρες μετά την πτώση της χούντας του Μαρσέλο Καετάνο (διαδόχου του δυνάστη Αντόνιο ντε Ολιβέιρα Σαλαζάρ, που είχε πεθάνει το 1968) να πλησιάσουν τους κυβερνητικούς στρατιώτες και να τοποθετήσουν γαρίφαλα στις κάνες των όπλων τους. Η επανάσταση εκδηλώθηκε τα ξημερώματα της 25ης Απριλίου 1974 από προοδευτικούς αξιωματικούς του στρατού. Λέγεται πως η εξέγερση ξεκίνησε κατόπιν της «εκπομπής» δύο συνθηματικών τραγουδιών: το «E depois do adeus», που θα ερμήνευε στο πλαίσιο της Eurovision o τραγουδιστής Πάουλο ντε Καρβάλιο και θα λειτουργούσε για τους επαναστάτες ως σύνθημα για να λάβουν τις προσυνεννοημένες θέσεις τους, ενώ το «Grandola, Vila Morena» του Ζέκα Αλφόνσο θα έδινε λίγο μετά τα μεσάνυχτα το τελικό OK για την εξέγερση.

ΠΗΓΗ:ΕΣΠΡΕΣΣΟ