9:33 μ.μ.
0
Την απάντηση του στα δύο email που δημοσιεύτηκαν από το In-Ermionida σχετικά με την διάσωση του παραδοσιακού καρνάγιου στην Κοιλάδα 
ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ:


Είναι ευχάριστο το γεγονός ότι υπήρξε ανταπόκριση στην επιστολή του ομίλου μας για τη διάσωση του παραδοσιακού καρνάγιου του χωριού μας και βεβαίως η έκφραση μιας άλλης άποψης προάγει το διάλογο που τόσο λείπει από τις μέρες μας, όταν πρόκειται για θέματα συλλογικού ενδιαφέροντος.
Γιατί έτσι αντιμετωπίζω εγώ την προστασία της ναυτικής μας παράδοσης.
Και δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη λέξη από «το παραδοσιακό» όταν αναφέρομαι στο καρνάγιο αυτό. Έτσι το ξέρουμε όλοι μας. Με τα βάζια έβγαζαν τα καϊκια αιώνες τώρα, πιο παραδοσιακό τρόπο δεν ξέρω, αλίμονο αν κάτι τέτοιο χρειάζεται να το βαφτίσει κάποιος.
Είχα την τύχη να βρεθώ στο χώρο αυτό πολλές φορές και να αποτυπώσω το τράβηγμα και το ρίξιμο των καϊκιών. Τόσο μάλιστα με είχε συνεπάρει η εικόνα ενός καϊκιού που γλιστρούσε στη θάλασσα που επεδίωκα να τη μοιράζομαι κάθε φορά με την οικογένειά μου. Είχα τραβήξει και video τότε, τα οποία προβλήθηκαν στη γιορτή του ψαρά και όλοι πέρασαν να δουν.
Γιατί αυτά προβάλλονται στις εκδηλώσεις αγαπητέ Πέτρο και ο κόσμος τα βλέπει και νοσταλγεί.
Συμμερίζομαι την ανησυχία σου για την καθαριότητα της γειτονιάς σου και είναι καθήκον όλων μας η προστασία του περιβάλλοντός μας και δεν εννοώ μόνο της αυλής μας.
Η διάσωση του καρνάγιου δεν αναφέρεται στα σκουπίδια αλλά στον παραδοσιακό τρόπο λειτουργίας του. Στην εξυπηρέτηση των ξύλινων σκαριών χωρίς τη δημιουργία σκουπιδιών σε νοικοκυρεμένο περιβάλλον. Αλλά να λειτουργεί, γιατί μόνο η λειτουργία του μπορεί να διασφαλίσει τη διάσωσή του χωρίς να κοστίζει στους πολίτες, ως μουσείο, και μάλιστα τέτοιους καιρούς. Ας μη γελιόμαστε άλλωστε. Το σπήλαιο Φράγχθι πόσα χρόνια περιμένει ένα μουσείο;
Η διάσωση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς μας είναι η διατήρηση της ταυτότητάς μας. Πως θα ήταν η Κοιλάδα χωρίς τις βάρκες και τα καΐκια της, χωρίς τους ταρσανάδες και τα καρνάγια της. Έτσι το αντιλαμβάνομαι και θεωρώ ότι αυτό είναι μέγιστη ευθύνη και καθήκον όλων μας και δεν είναι χατίρι κανενός.
Με εκτίμηση
Ζάχος Πουρής