7:35 μ.μ.
0

  
Μαρία Σκλαβούνου (Φιλόλογος,Μέλος του Πανελληνιου Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση.)

Φέτος κατά κοινή ομολογία το φεστιβάλ της Επιδαύρου ήταν μια απογοήτευση. Η Ιοκάστη  ντύθηκε νύφη, ο Σωκράτης ,
ξανθιά τραβεστί ντυμένη με εργατικά τζην και κουνώντας νευρικά τη βεντάλια Αυτή η  εκμοντερνιστική τάση του  αρχαίου δράματος και η παράσταση του από ηθοποιούς που  γεμίζουν τα ταμεία ίσως θα έπρεπε να μας προβληματίσει  γιατί μαλλον έχει χαθεί το θέμα του μέτρου  αλλά και της σκοπιμότητας. Χθές (4 Αυγούστου ) μετα από αυτή την μεγάλη καλοκαιρινή απογοήτευση ήλθε να μας  αποζημιώσει το Εθνικό Θέατρο με την παράσταση «Αμφιτρύων» σε σκηνοθεσία Λ.Βογιατζή. Ολοι  όσοι παρακολούθησαν την παράσταση είδαν μια σκληρή σάτιρα εξουσίας με έντονο το φαρσικό στοιχείο. Ο Δίας ως εξουσία θα κοιμηθεί με την Αλκμήνη και ο Ερμής ως συνεργός στην απάτη θα υποδυθεί τον Σωσία, υπηρέτη του Αμφιτρύωνα, αλλά ικανότατο δούλο. Ο Σωσίας αποκαλύπτεται πονηρός ,διεκδικητικός με εξαιρετική λαϊκή θυμοσοφία. Σε όλη αυτή τη συνωμοσία για την συνεύρεση, η Νύχτα εποπτεύει τα πάντα και τα «διορθώνει».Το κωμικό στοιχείο δεν στηρίζεται σε «τολμηρες» λέξεις αλλά στους διαλόγους των ηρώων που είναι αντάξιοι των περιστάσεων. Σ’ αυτό βοήθησε και ο ελεύθερος στίχος με τα εναλλασσόμενα και ποικίλα μέτρα που δημιουργούσαν χαριτωμένες ρίμες. Σε αρμονία με τον λόγο και την κίνηση ήταν τα σκηνικά  και η ενδυμασία των ηθοποιών τα οποία ήταν ¨εκσυγχρονισμένα¨ αλλά  αρμονικά δεμένα με την υπόθεση το χρόνο ,  τον τόπο χωρίς να δημιουργούν την παραμικρή παραφωνία. Μία μεγάλη κουρτίνα  φανέρωνε όλα τα «κρυφα» μέσω των σκιών που δημιουργούνταν και όλα όσα δεν μπορούσε να κατανοήσει ο Αμφιτρύων. Χωρίς υπερφίαλες μουσικές, χωρίς play-back οι ηθοποιοί μιμούνταν συνεχώς όλους τους παράξενους απόκοσμους ήχους της νύχτας και όλοι αποκαλύπτονταν μέσα σ΄αυτή ως χαρακτήρες ως ήθη. Αυτό άλλωστε  είναι το θέατρο του Μολιερου ,ο θεατής μπορεί να βρεί μέσα στα έργα τους ανθρώπους της εποχής του. Μπορεί το έργο να είχε μυθολογική βάση όμως ήταν έργο με σκηνές αναγεννησιακής τραγωδίας, με σκηνές vaudeville και συγχρονα μηνύματα .Ηταν μια παράσταση που σεβάστηκε το κείμενο, το συγγραφέα, τον ιερό χώρο της Επιδαύρου και τον θεατή.
 Αυτό τον σεβασμό  στα μηνύματα τον διαπιστώσαμε  όταν αποκαλύφθηκαν ποια ήταν τα αληθινά πρόσωπα κι ποιοι οι Σωσίες», ποιος είναι ο θεός ,ποια είναι η εξουσία, ποια είναι η δύναμη. Θα λέγαμε ότι  ο Μολιέρος μας βάζει σ’ ένα δίλημμα:
 «για περιπτώσεις σαν και αυτές,πάντα καλύτερη είναι η σιωπή» όπως δηλαδή έκανε και κάνει η αστική τάξη της εποχής του; Ή να βρούμε μέσα μας τα ωραία συναισθήματα, να διώξουμε την πονηρία, την απαιδευσία, τον εξαναγκασμό,να υπερβούμε το  κτήνος που έχουμε μέσα μας και να γεμίσουμε ομορφιά;Ήταν σαφές το μήνυμα του σκηνοθέτη και των συντελεστών:όταν σκεφτόμαστε  ανακαλυπτουμε τους άλλους και τους ανακαλύπτουμε σαν προϋπόθεση της ύπαρξης μας.Για να πετύχουμε οποιαδήποτε αλήθεια πρέπει να περάσουμε από τον   άλλο. Ο άλλος είναι απαραίτητος για την ύπαρξη μας καθώς  και η γνώση  του εαυτού μας (Ζαν –Πώλ-Σαρτρ)